Mecz Gwiazd wrócił na niesamowity poziom!

Nowa formuła wyboru składów, dużo niepewności i iskrzące się nieprzyjemnie wspomnienia z minionych dwóch lat. Mecz Gwiazd ostatnimi czasy był bardziej nieśmieszną parodią koszykówki, niż wydarzeniem na które czka się cały rok. Jednak w Mieście Aniołów doszło do czegoś przełomowego. Czegoś, co może na długie lata odmienić All Stars Game!

Czytaj dalej

Reklamy

Dlaczego porównywanie do Jordana nie ma sensu

Ostatnio wciąż trafiam na różnego rodzaju grafiki, ze statystycznymi porównaniami LeBrona Jamesa do Michaela Jordana. Wcześniej było podobnie w przypadku Kobe’ego Bryanta i innych zawodników. W końcu… „Everybody wanna be like Mike”.

Problem w tego typu porównaniach jest jeden. Większość skupia się na suchych liczbach. Punkty, asysty, przechwyty, liczba występów w finałach, zdobyte trofea. Jasne. Można w ten sposób do tego podchodzić, ale wtedy arcymistrzem koszykówki byłby Wielki Bill Russell, który jako zawodnik Boston Celtics zdobył 8 mistrzostw z rzędu, a łącznie aż 11. Więc może brać pod uwagę zdobyte punkty? Tutaj niepodzielnie rządziłby Kareem Abdul-Jabbar. Gdy patrzymy jedynie na kwestię cyferek, wszystko wydaje się proste. Ten ma tego tyle, a ten tyle, więc gracz X jest lepszy od gracza Y. Ale warto spojrzeć na wszystko bardziej szczegółowo.

Tytuł tego wpisu mówi wszystko. Nie oznacza też jednak, że nie doceniam osiągnięć Jamesa, czy innych zawodników. Ale w tych wszystkich porównaniach tkwi podstawowy błąd. Ludzie nie zwracają uwagi na podstawowe rzeczy. Dlatego warto je przybliżyć, by logicznie wyjaśnić tytułową tezę. Zacznijmy od… wieku. Już na starcie porównywanie osiągnięć LeBrona do MJ’a mija się z celem. Dlaczego? Bowiem zaczynali swe kariery w zupełnie inny sposób. Jordan swój debiutancki mecz w NBA rozegrał mając 21 lat na karku. James natomiast nie miał jeszcze skończonych 19 „wiosen”. Jest to spora różnica, którą można przełożyć na 2 pełen sezony.

Kolejną sprawą jest ilość przerw, jakie Michael brał od koszykówki. Pierwsza emerytura po sezonie 92/93 trwała niemal 2 sezony (w rozgrywkach 94/95 powrócił na 17 spotkań). Potem w 1998 roku rozstał się z NBA na 3 lata. A jeszcze należy pamiętać, że już podczas drugiego roku w lidze doznał kontuzji, która sprawiał, że łącznie zagrał wtedy jedynie 18 razy (sezon 85/86). Zbierając to wszystko razem okaże się, że Jordanowi umknęło niemal 6 lat gry (4 pełne sezony + 2 sezony, w których zagrał 17 i 18 spotkań). To naprawdę sporo. Rozegrał tylko 13 pełnych sezonów (11 w Bulls [nie liczę sezonu z kontuzją i po powrocie] i 2 w Wizards), na co trzeba zwrócić uwagę.

Zupełnie inaczej wygląda to u LeBrona. Wspominałem, że karierę zaczął dwa lata wcześniej niż Jordan. Dołóżcie do tego to, że James nigdy nie opuścił całych rozgrywek. Obecnie rozgrywa swój 15 sezon. Co ciekawe, w chwili gdy piszę te słowa, ma na koncie jedynie 36 spotkań więcej, niż MJ. Ale wynika to z tego, że Michael miał na koncie rozegrane 9 pełnych sezonów z 82 meczami. LBJ nie miał ani jednej takiej kampanii. Zawsze zdarzało mu się opuszczać od kilku do kilkunastu spotkań. Należy więc pamiętać, że nie można porównać 33-letniego LeBrona, do 33-letniego Michaela, choćby ze względu na ilość rozegranych sezonów. LBJ w tym wieku jest w trakcie swoich 15 rozgrywek. Jordan natomiast miał w tym wieku 10 pełnych sezonów na koncie. To naprawdę spora różnica.

Kariery Michaela Jordana nie da się w pełni określić statystykami. Warto tutaj podać pewien przykład. Gdyby nie kontuzja i przerwy, to jego dorobek byłby jeszcze bardziej oszołamiający. Zatrzymajmy się na chwilę i podliczmy to, biorąc pod uwagę punkty, zbiórki i asysty. Aby było to odpowiednie, pod uwagę będę brał średnią z dwóch rozgrywek – ostatnich pełnych przed przerwą i pierwszych pełnych po powrocie. Zacznijmy od rozgrywek 85/86. Gdyby nie kontuzja, MJ zakończyłby prawdopodobnie rozgrywki z wynikiem 2677 pkt., 429 ast i 482 zbr.. Idźmy dalej. Niemal 2 sezony przerwy na baseball. Gdyby nie ten odpoczynek, miałby dodatkowe (na sezon) 2516 pkt., 390 ast i 532 zbr.. No i ostatnia, trzyletnia przerwa. Tutaj wynik wyglądałby następująco (także osiągi na jeden sezon): 1866 pkt., 296 ast i 407 zbr.. Podsumujmy to wszystko.

Gdyby Jordan nie odniósł kontuzji i nie przeszedł dwa razy na emeryturę, mógłby mieć o  13307 pkt., 2097 ast i 2767 zbr. więcej. Oznacza to, że całą karierę zakończyłby z dorobkiem 45599 pkt., (absolutne 1. miejsce w historii), 7730 ast (13. miejsce) i 9439 zbr. (47. miejsce). Oczywiście w pewien sposób są to zawyżone wyniki, które wynikają ze średniej, ale i tak działają one na wyobraźnię. Szczególnie ilość punktów. Wydaje się pewne, że gdyby Michael nie opuścił NBA dwukrotnie, to spokojnie dobiłby do granicy 40 tys. pkt., a więc czegoś co nie udało się żadnemu innemu zawodnikowi. Kto wie. Być może uda się LeBronowi, czego serdecznie mu życzę.

Kolejną kwestią są występy w finałach. Owszem, LBJ ma ich na koncie 8, ale wygrywał jedynie trzykrotnie. Jordan wystąpił w 6, 6 wygrał. I można nieco przekornie powiedzieć w tej sytuacji – nie ilość się liczy, a jakość. Oczywiście dominacja Jamesa budzi szacunek. Jednak problemem jest też to, że wiele osób robiących porównania Jamesa do Jordana… nie oglądało Michaela w akcji. Same skróty najlepszych akcji na YouTube nie są w stanie oddać tego, co MJ wyczyniał na parkiecie.

Prawda jest taka, że każde pokolenie ma swojego idola. Mikan, Russell, Frazier, Magic, Jordan, Bryant, James. Każdy mógł wybrać swojego ulubionego zawodnika. Mam przyjaciela, który ma tyle lat co ja i pamięta dominację Byków, a jest fanem Utah Jazz, a najlepszym koszykarzem dla niego jest Karl Malone. I to jest w koszykówce najpiękniejsze. Że każdy z nas, może mieć swojego własnego idola.

Wywiad z Rolandem Lazenby! / Interview with Roland Lazenby!

Najlepszy twórca biograficznych książek o gwiazdach NBA. To spod jego pióra wyszły genialne dzieła o największych postaciach koszykówki: Jerry’em Westcie, Michaelu Jordanie, czy Kobe’em Bryantcie. Zapraszam Was na wywiad z Rolandem Lazenby! Wywiad jest w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej.   Czytaj dalej

Za moich czasów…

Im bardziej zaawansowani wiekowo jesteśmy, tym częściej lubimy wspominać stare czasy. Ile to razy słyszeliśmy takie zwroty jak: „Za moich czasów to było!”, „Pamiętam jak byłem młody…” itp. Czas mija w niesamowitym tempie, wszystko się zmienia, ale na szczęście miłość do koszykówki pozostaje taka sama!

Czytaj dalej

Znów poczuć się jak dziecko

Niezależnie od tego ile mamy lat, czego się dorobiliśmy, jaki status społeczny posiadamy – w każdym z nas tkwi ta odrobina dziecka. Czy to poprzez marzenia jaki mieliśmy będąc małymi brzdącami, czy też dzięki zabawkom, które nam się uchowały w pudłach. No i oczywiście pasja. Pasja, która nierzadko towarzyszy nam od wielu, wielu lat.

Czytaj dalej

Dobre, złe, piękne, brzydkie NBA

Ostatnio na łamach MVP Magazyn, Bartek Berbeć napisał świetny tekst o obecnej NBA (przeczytacie go TUTAJ). Zawarł w nim wiele interesujących wniosków na temat ofensywnej rewolucji jaka trwa w lidze. Natomiast na Facebooku rozpoczęła się wielka dyskusja na temat tego, czy to wszystko jest dobre i jak prezentuje się na tle choćby lat 90.

Czytaj dalej

Gdyby ściany miały uszy – recenzja książki Kenta McDilla

Chicago Bulls z lat 90 XX wieku. Drużyna wyjątkowa, niesamowita, wspaniała, dominująca i nie przegrywająca finałów. Michael Jordan, Scottie Pippen, Horace Grant, Dennis Rodman, Ron Harper, Steve Kerr, Tony Kukoc, BJ Armstrong, John Paxon, a nad nimi Phil Jackson i jego asystent Tex Winter. Cóż to była za ekipa!

Czytaj dalej

Miesięcznica NBA

Za nami pierwszy miesiąc rozgrywek NBA. Zespoły rozegrały min. 13 spotkań. Warto podsumować ten okres i przyjrzeć się kilku najważniejszym wydarzeniom. A żeby było prościej, wszystko w formie nagród, które co miesiąc będę rozdawać na blogu. Zaczynamy!

Czytaj dalej